Dowódcy pułku w latach 1918- 1939


Dowódcy pułku

24.XI.1918 – 1.VII.1919 ppłk Karol Kraus
2.VII.1919 – 14.XII.1919 płk Julian Pienkowski
15.XII.1919 – 11.III.1920 kpt. Henryk Weiss
7.IV.1920 – 29.IV.1920 płk Stanisław Rosnowski
30.IV.1920 – 5.VIII.1920 kpt. Jan Wierzchoń
6.VIII.1920 – 19.VIII.1920 płk Stanisław Rosnowski
20.VIII.1920 – 9.III.1923 ppłk/płk Henryk Weiss
9.III.1923 – 31.III.1927 ppłk/płk Władysław Aleksander Langner
31.III.1927 – 12.I.1937 ppłk/płk Józef Gigiel-Melechowicz
12.I.1937 – 10.III.1939 ppłk dypl. Andrzej Bronisław Bruno Liebich
10.III.1939 – 30.IX.1939 ppłk Józef Kalandyk


ppłk Józef Kalandyk (1898-1952)

    Legionista, oficer sł. st. piech. WP, ppłk <1934> Ur. 20 I 1898 w Niechobrzu pow. Rzeszów, syn Stanisława i Katarzyny z Rzepków. Po ukończeniu szkoły ludowej w latach 1908 -1914 uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Rzeszowie. Po ukończeniu 6 klasy 25 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich z przydziałem do 2 pp, w którym służył do 15 II 1915, potem w I Brygadzie Legionów. Walczył na froncie wołyńskim. Po kryzysie legionowym w VII 1917 internowany w Szczypiornie. We IX 1917 jako poddany austriacki zostaje wcielony do armii austriackiej. Wcielony do 20 pp, potem w 46 pp i 40 pp. Walczył na froncie włoskim. W VIII 1918 skierowany do szkoły oficerskiej XV Korpusu w Mürzzuschlag k/Wiednia, gdzie przebywał do 28 X 1918.
Po powrocie do kraju 03 XI 1918 wstępuje do WP. 10 XI 1918 awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. i wcielony do 23 pp w Lublinie. Od XII 1918 do VII 1920 dowodził 6 kompania 23 pp i walczył na froncie wschodnim wojny polsko-ukraińskiej, potem na froncie wojny polsko-bolszewickiej. 25 V 1920 w bitwie pod Ambrozyjkami, siłami swej kompanii zatrzymał atak wielokrotnie silniejszego wroga zmuszając go do odwrotu, ratując swym czynem mocno zagrożony odcinek, za co został odznaczony VM kl. 5. Awansowany do stopnia por. w 1920. Po wojnie zdał maturę. Zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919.
Z dniem 29 IV 1922 zostaje przeniesiony na stanowisko wykładowcy w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Jako oficer n/e miał w tym okresie czasu przydział do 59 pp. Z dniem 24 V 1927 przeniesiony na stanowisko kierownika Referatu Uzbrojenia w Departamencie Piechoty MSWojsk. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1928. Następnie od 14 III 1931 do 23 III 1932 był dowódcą baonu w 21 pp w Warszawie. Przeniesiony z dniem 24 III 1932 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko dowódcy Batalionu KOP „Czortków”, którym dowodził do 1935. Awansowany 1 I 1934 do stopnia ppłk sł. st. piech. W latach 1935- IX 1938 był komendantem Centralnej Szkoły dla Podoficerów KOP w Osowcu. Ukończył kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.
Od IX 1938 do III 1939 był zastępcą dowódcy 40 pp we Lwowie, a od 10 III 1939 dowódcą 40 pp, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w obronie Warszawy. Był dowódcą odcinka Woli i Ochoty. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał kolejno w oflagach X A/Z w Itzehoe, potem w X A w Sandbostel i II C w Woldenbergu. W I 1945 uwolniony z niewoli przez oddz. A,. Cz. wyjechał na Wybrzeże i zamieszkał w Gdyni. Zweryfikowany po wojnie w stopniu płk-a i przeniesiony do rezerwy.
Podejmuje pracę zawodową w agencji morskiej GAL w Gdyni. Od 1949 mieszka i pracuje w Warszawie.
Ciężko chory umiera w Warszawie 20 I 1952. Żonaty, miał syna Kazimierza /ur. w 1927/
Odznaczony: VM kl. 5 nr 3654 i 4 kl. nr 00211 , KW 4, KN, OP 5, ZKZ