Przeszkody


Przeszkody

1. Podział

Przeszkody mają za zadanie zatrzymać nacierającego nieprzyjaciela jak najdłużej w skutecznym ogniu, a własne oddziały zabezpieczyć przed zaskoczeniem.
Dzielą się na naturalne i sztuczne.
Przeszkody naturalne stanowią takie przedmioty terenowe, które utrudniają posuwanie się nieprzyjaciela jak: rzeki, jeziora, kanały, bagna, urwiste stoki, głębokie jary i t.p. Są to przeszkody najskuteczniejsze, które często rozstrzygają o wyborze pozycji.
Przeszkody sztuczne wykonywa się na odcinkach niemających przeszkód naturalnych lub jako wzmocnienie przeszkód naturalnych.

Należą tu:
- przeszkody drutowe stałe,
- przeszkody drutowe przenośne,
- przeszkody drutowe składane,
- zasieki,
- przeszkody przeciw czołgom i samochodom pancernym,
- zalewy,
- przeszkody pozorne.

Przy budowie przeszkód z dala od nieprzyjaciela wytycza się je tak, aby:
- osiągnąć ostrzeliwanie przeszkód na całej ich długości, w miarę możności płaskim ogniem bocznym (flankowym),
- zewnętrzny skraj najbliższego pasa przeszkód leżał w odległości 40- 100 m od stanowisk strzeleckich;
- w miarę możności ukryć je przed obserwacją naziemną i powietrzną.
Wytyczenie polega na oznaczeniu zewnętrznego skraju przeszkody za pomocą tyczek lub kołków.
Budowę prowadzi się odcinkami odpowiadającymi dziennej wydajności pracy oddziału budującego.
W pobliżu nieprzyjaciela przeszkody buduje się bez poprzedniego wytyczenia. Zasadnicze kierunki i punkty załamań oznacza się, w miarę możności, za pomocą wapna, piasku, taśm papierowych i t.p. Stosuje się przeważnie przeszkody przenośne i składane, które ustawia się w nocy, podczas mgły i t.p.
W dogodnych warunkach i przy utrudnionej obserwacji nieprzyjacielskiej można budować i przeszkody stałe. Unikając jednakże wbijania kołków, które można zastąpić w miarę posiadania wkręcanymi kołkami żelaznymi.
Pod ogniem wysuwa się z rowów gotowe części przeszkody przy pomocy tyk (walce i kozły kolczaste).



W przeszkodach zostawia się mniej więcej 1 przejście na pluton o szerokości przejścia takiej, aby pojedynczy strzelec mógł przejść (ryc. 84). W pobliżu powinny się znajdować przeszkody przenośne, aby nie zdradzały przejść.

2. Przeszkody drutowe stałe

Płot kolczasty - zasadniczy typ przeszkody drutowej stałej. Zazwyczaj buduje się kilka pasów płotu co 20- 30 m i wzmacnia pasami poprzecznymi przeszkód niskich.
Sieć kolczasta niska - łatwa do zamaskowania i dość trudna do przekroczenia. Stosuje się ją, gdy zależy na jej ukryciu, oraz tam, gdzie ważne jest nie zasłanianie własnego ostrzału. Sieć kolczastą niską zakłada się pasami szerokości co najmniej 6 m.
Sieć kolczastą wysoką można stosować w pewnych szczególnych wypadkach.
Potykacz - przeszkoda słaba, lecz zupełnie niewidoczna, dająca się szybko budować. Szczególnie nadaje się, na równi z siecią niską do uzupełnienia i wzmocnienia innych przeszkód sztucznych lub naturalnych.
Budowę przeszkód stałych prowadzi się odcinkami. Wielkość odcinka przydzielonego dla każdego oddziału budującego nie powinna przekraczać dziennej wydajności pracy tego oddziału.
Przy budowie przeszkód stałych wykonywa się kolejno następujące czynności:
- rozwiezienie lub rozniesienie kołków na miejsca wbijania;
- wbijanie kołków- głębokość wbicia zależy od gruntu i waha się w granicach dla kołków dużych 40- 60 cm, a małych 20- 40 cm; w pobliżu nieprzyjaciela można zamiast hałaśliwego wbijania, stosować wkopywanie kołków w ziemię lub wkładanie w dziury wywiercone świdrem ziemnym;
- oplatanie kołków drutem- drut umocowuje się z boku lub z góry na kołkach przy pomocy skobelków, gwoździ, lub przez okręcenie i wbicie kolców (ryc. 85).



Zakotwiczenie przeszkody - (punkt ten dotyczy przeszkód na wysokich kołkach) uskutecznia się przez wbicie na zewnątrz pochylonych małych kołków i połączenie ich drutem z kołkami sieci. Celem, lepszego naciągnięcia drut ten należy skręcić.
Płot kolczasty. Wygląd i charakterystykę płotu kolczastego podaje ryc. 86.
Wszystkie druty w płocie powinny być naciągnięte z wyjątkiem drutów podłużnych, idących w połowie wysokości na ścianach pochyłych bocznych.



Organizacja pracy przy budowie płotu kolczastego.



Uwagi:
1. Czynności wstępne- wytyczenie linii przeszkód, rozwiezienie materiału wymagają przydzielenia
pewnej ilości strzelców lub pionierów oraz odpowiednich środków transportowych.
2. Podoficerów do poszczególnych zastępów należy przydzielać w miarę potrzeby.
3. Zastępy do wykonania dziur na kołki przydzielać tylko przy pracy w ciężkim gruncie.



Sieć kolczasta niska składa się zwykle z 4 rzędów niskich kołków, nieregularnie rozmieszczonych, mnie więcej w szachownicę, w miarę możności ukrytych w trawie połączonych drutem kolczastym (ryc. 87). Wysokość sieci niskiej wynosi około 0,50 m. Sieć niską cechują pętle z drutu kolczastego o średnicy około 40 cm; umieszczone nad każdym kołkiem i usztywnione ze sobą drutem.



Organizacja pracy przy budowie sieci kolczastej niskiej.



Na 100 m b sieci 4-rzędowej potrzeba 140 kołków małych długości 0,5- 0,7 m, 6 zwojów drutu kolczastego (210 kg), 20 m b drutu gładkiego; 2,5 kg skobelków.
Wydajność pracy:
Oddział (złożony z N. Zastępów) zakłada 100 m b. w 1 godzinę.
Potykacz (ryc. 88). Jest to przeszkoda niska (wysokość około 0,30 m), wykonana bez pętli i przy użyciu drutu gładkiego, (dobrze naciągniętego) zwykle 4-rzędowa.



Organizacja pracy przy budowie potykacza.



Na 100 m b potykacza 4-rzędowego potrzeba: 140 kołków długości 0,5- 0,7 m; 25 kg drutu gładkiego średnicy 2 mm; 2,5 kg skobelków.
Wydajność pracy: oddział zakłada 100 m b w 1 godzinę.

3. Przeszkody drutowe przenośne

Przeszkody drutowe przenośne stanowią grupę przeszkód pomocniczych. Uzupełniają one przeszkody stałe, a w niektórych wypadkach je zastępują. Poszczególne części składowe powstają przez oplecenie drutem kolczastym odpowiednio zbitych lub związanych żerdzi.
Do przeszkód przenośnych należą: kozły kolczaste i jeże. Przeszkody przenośne buduje się przeważnie na tyłach. Budowa ich rozpada się na:
- wykonanie szkieletu- przez zbicie poszczególnych części gwoździami lub związanie drutem.
- Oplecenie szkieletu drutem kolczastym. W wypadku masowej budowy sporządza się najpierw warsztat pracy.



Kozłów kolczastych używa się do pośpiesznej budowy przeszkód w pobliżu nieprzyjaciela w gruncie utrudniającym wbijanie kołków (błoto, skała, zmarznięta ziemia), do barykadowania brodów, przejść i rowów oraz do łatania wyłomów powstałych w przeszkodach stałych. Powstają one przez oplecenie drutem kolczastym dwóch zbitych lub związanych krzyżaków, połączonych żerdzią (ryc. 89). Kozioł przenosi 2 ludzi.
Organizacja pracy przy budowie kozła hiszpańskiego:
- 2 ludzi wykonywa szkielet z żerdzi,
- 3 ludzi oplata g drutem kolczastym, łącząc końce nóg według następującej kolejności: a- b- c- d- e- f- g- h- c- e- b- h- e- a- h- d- a- g- d- f- b- g- c- f- a- (ryc. 90).



Na jeden kozioł kolczasty potrzeba 100 m b żerdzi średnicy 6- 10 cm, 19 kg drutu kolczastego, skobelków 0,2 kg. gwoździ 8 sztuk.
Wydajność pracy: oddział wykona w godzinę 4 kozły.



Kozły wykonane na tyłach, przenosi się na pozycję i układa według jednego z podanych na ryc. 91 sposobów.
Kozły usztywnia się ze sobą przez związanie po obu stronach sąsiednich górnych części krzyżaków i przywiązywanie do wbitych w ziemię kołków.
Jeżów używa się do barykadowanie rowów, brodów i przejść oraz do łatania wyłomów powstałych w przeszkodach drutowych. Jeż powstaje przez oplecenie drutem kolczastym trzech na krzyż zbitych lub związanych kołków (ryc. 92).
Organizacja pracy przy budowie jeża:
- zastęp z 2 ludzi wykonywa szkielet,
- 2 zastępy po 2 ludzi oplatają go w następującej kolejności: a- b- c- d- a- e- c- f- d- e- b- f- a.



Na jeden jeż potrzeba około 4 m b żerdzi średnicy 6- 10 cm, 2,1 kg drutu kolczastego, 0,1 kg skobelków (4 gwoździe w razie zbijania szkieletu).
Wydajność pracy:
Oddział wykona 9 jeżów w ciągu 1 godziny.

4. Przeszkody drutowe składane

Walców kolczastych używa się do szybkiego zakładania przeszkód w miejscach, w których ogień nieprzyjacielski umożliwia wbijanie i oplatanie kołków (w gruntach bardzo twardych i błotnistych), w okolicy ubogiej w drzewo oraz do barykadowania rowów i przejść. Walec kolczasty składa się z szeregu zwojów drutu kolczastego połączonych ze sobą kawałkami drutu gładkiego.
Organizacja pracy przy budowie walca kolczastego:
- 1 człowiek rozwija drut i okręca nim 50 razy kołki warsztatu (ryc. 93);
- 1 człowiek, będąc wewnątrz kołków, łączy ze sobą dwa sąsiednie kręgi kawałkami drutu gładkiego, opuszczając co drugi kołek,
Średnica walca wynosi 0,90 m, długość po rozciągnięciu 10 m (ryc. 94). Przenosi 1 człowiek. Walec przenosi się w stanie złożonym pomiędzy związanymi po obu końcach kołkami (ryc. 95).



Ułożenie walców kolczastych w linii przeszkód uskutecznia się według jednego z podanych na ryc. 96 sposobów. Walce przymocowuje się do wbitych w ziemię kołków. Walce górnej warstwy związuje się drucikami z walcami dolnymi.
Jeżeli ogień nieprzyjacielski uniemożliwia założenie przeszkód w sposób powyższy, można walce rozciągnąć i połączyć ze sobą w rowach, a następnie przy pomocy żerdzi wywlec na przedpole.

Organizacja pracy przy budowie przeszkód z walców kolczastych.







5. Zasieki

Zasieki są to przeszkody wykonane z drzew lub grubych gałęzi oczyszczonych z liści i zwróconych wierzchołkami ku nieprzyjacielowi.
Przeszkoda ta jest łatwo zapalna, wymaga dużo materiału; może być zatem stosowana w lasach lub terenie silnie porośniętym.



Budując je należy zwracać uwagę, aby nie przeszkadzały w prowadzeniu ognia i obserwacji. Przeszkodę należy wzmocnić przez powiązanie drzew drutem kolczastym.



Zasieka miejscowa (ryc. 97) powstaje przez zwalanie drzew w kierunku nieprzyjaciela. Gałęzie po oczyszczeniu z liści i zaostrzeniu przytwierdza się do ziemi na krzyż wbitymi kołkami lub drewnianymi „hakami”. Powstające w rzędach luki wypełnia się drzewami ściętymi gdzie indziej. Zasieka miejscowa może być jedno lub kilku rzędowa.



Zasieka przenośna wykonana jest z drzew lub gałęzi doniesionych lub dowiezionych na miejsce budowy.



Przeszkodę tę stosuje się w wypadku, gdy odległość od drzew do miejsca jej budowy nie przekracza 100- 500 m. Zasieka ta może być leżąca (ryc. 98) lub stojąca (ryc. 99).



Zawały leśne są to przeszkody na drogach; długość co najmniej około 10 m.

6. Przeszkody przeciw broni pancernej

Przeszkody przeciw broni pancernej mają na celu unieruchomienie lub zatrzymanie w skutecznym ogniu własnej artylerii, czołgów i samochodów pancernych, na czas potrzebny do zniszczenia. Rodzaje przeszkód powinny być dostosowane do typu broni pancernej, przeciw której mają służyć.
Wykonanie ich wymaga przeważnie dużego nakładu pracy i materiałów.
Przy projektowaniu należy kierować się następującymi zasadami:
- wykorzystać istniejące przeszkody naturalne i przystosować je do tego celu przez zniszczenie lub uszkodzenie mostów, rozszerzenie i pogłębienie rowów, skopanie stoków wzgórz i nasypów pod większym niż 45º kątem nachylenia;
- przeszkody sztuczne budować w miejscach wolnych od przeszkód naturalnych lub jako ich uzupełnienie;
- przeszkody stosować w wycinkach dogodnych terenowo dla natarcia broni pancernej, względnie prowadzących do najważniejszych składników obrony; - przeszkody zamaskować oraz trzymać pod ostrzałem własnej artylerii;
- projektując budowę przeszkód, pamiętać, że będą one również przeszkodą dla własnych czołgów i samochodów pancernych.
Przeszkody naturalne, jak : wody bieżące i stojące ( o dostatecznej głębokości), bagna, moczary, lasy, urwiste stoki wzgórz, szerokie rowy i wąwozy, znajdujące się w terenie powinny być wykorzystane w pierwszej kolejności.
W razie ich braku stosuje się przeszkody sztuczne.
Zalewy i zabagnienia są jedną z najskuteczniejszych przeszkód przeciw broni pancernej.
Zagrody minowe powstają przez ułożenie na powierzchni ziemi w jednym lub kilku rzędach min samoczynnych obliczonych na unieruchomienie czołga przez uszkodzenie jego gąsienicy lub podwozia.
Miny pojedyncze zakłada się na drogach lub w wąskich przejściach, przy czym ładunek obliczony jest na poważniejsze uszkodzenie lub nawet zniszczenie czołga względnie samochodu pancernego.
Leje otrzymuje się przez wysadzenie min. Leje o średnicy co najmniej 6 m, a głębokości około 3 m, tworzą skuteczną przeszkodę na drogach i w wąskich przejściach w terenie jeżeli nie można ich ominąć.
Do tworzenia lejów mogą być również użyte wybrakowane pociski artyleryjskie i bomby. Pola lejów powstałe wskutek ostrzeliwania artylerii tworzą skuteczną przeszkodę, o ile mają dostateczną szerokość i głębokość.
Zagrody z szyn powstają przez wkopanie w ziemię kilku szeregów szyn kolejowych w szachownicę, z nachyleniem 2: 1 w kierunku nieprzyjaciela. Szyny zakopane na głębokość 2 m, wystają nad ziemię na 1 m.
Odstęp między szynami, oraz odległość pomiędzy szeregami zależą od typu czołgów i wynoszą dla czołgów lekkich około 1,5 m.
Otwór na osadzenie szyny otrzymuje się przez wykopanie dołu (ryc. 100) lub wywiercenie świdrem ziemnym (ryc. 101).



Czas kopania dołu na 1 szynę: 1 człowiek- 1 godzinę.
Czas wiercenia otworu na 1 szynę świdrem ziemnym: 3 ludzi- 20 do 30 minut.





W gruntach lekkich należy łączyć szyny w szeregach przy pomocy szyn lub grubych pali, umieszczonych w połowie części zakopanej szyny.
Zagrody z pali stosuje się z braku szyn. Do budowy zagród przeciw czołgom można użyć pali drewnianych o średnicy ponad 30 cm pale muszą być zdrowe, najlepsze są świeżo ścięte drzewa. Budowa podobna jak przy użyciu szyn. Wysokość pala ponad ziemią 0,60 m.
Pułapki są to doły o szerokości najmniej 5 m głębokości ponad 2 m, o ścianach nieomal prostopadłych, pokryte warstwą desek lub gałęzi i dokładnie zamaskowane.
W gruntach lekkich ściany wykopu muszą być odziane.
Pułapki można urządzać również przez niewidoczne uszkodzenie mostów (podpiłowanie belek lub pali), zaś dla samochodów pancernych- przeciągnięcie linki stalowej ukośnie przez drogę i t.p.



Sztuczne nasypy (ryc. 102) stosuje się tylko wówczas, jeśli mogą być ostrzeliwane przez broń przeciwczołgową i silnie flankowane ogniem karabinów maszynowych, gdyż mogłoby być wykorzystane jako osłona i ukrycie przez oddziały nieprzyjacielskie. Muszą mieć poza tym strome i silnie odziane zbocza.
Rowy (ryc. 103) o szerokości co najmniej 2m i głębokości ponad 2m stanowią skuteczną przeszkodę przeciwczołgową jeśli posiadają urwiste skarpy. W gruntach lekkich ściany rowów należy odziewać.
Dla samochodów pancernych przeszkodą są już rowy o szerokości i głębokości około 1,0 m.
Barykady urządza się na drogach lub w terenie w miejscach trudnych do objechania (nasypy, wykopy, groble, wąwozy i t.p.) z materiałów podręcznych o znacznym ciężarze, jak np. wozy bez kół, skrzynie lub beczki wypełnione kamieniami lub ziemią, grube pale, ścięte drzewa przydrożne i inne. Przedmioty użyte do wykonania barykady powinny być silnie powiązane pomiędzy sobą i terenem. Uzbrojenie barykady minami samoczynnymi utrudnia jej usunięcie.



Przeciw samochodom pancernym można stosować barykady z kozłów hiszpańskich, ustawionych w kilka rzędów i powiązanych między sobą.
Barykady, jak i inne przeszkody są wówczas skuteczne, gdy bezpośredni dostęp do nich oraz same przeszkody trzyma się pod własnym ogniem.