Sprzęt zespołowy plut. pionierów


Sprzęt zespołowy plutonu pionierów



Łodzie brezentowe T-35
Łodzie brezentowe T-35 jako lekki środek przeprawowy stanowią etatowe wyposażenie wojska. Zachowane dokumenty wskazują, iż były w nie wyposażone przynajmniej niektóre plutony i szwadrony pionierów. Były one łatwe do przewożenia i dostarczenia na miejsce przeprawy (waga około 37 kg wraz z wyposażeniem i opakowaniem), miały dużą nośność (480 kg) oraz ze względu na specjalna konstrukcję komór powietrznych były stosunkowo mało wrażliwe na pociski. Łodzie T-35 służyły do przewożenia patroli, gońców, dokonywania rozpoznania rzek, budowy kładek dla piechoty i kawalerii i t.p. Łodzie tego typu miały długość 300 cm, wysokość 35 cm i szerokość 110 m, zaś wewnątrz o szerokości 50 cm. Łódź brezentowa T-35 składała się z płaszcza brezentowego (z lnu koloru khaki) impregnowanego faktisem (rzadziej gumą maskową) oraz dwukomorowej dętki sporządzonej z tkaniny balonowej umieszczanej wewnątrz sznurowanego płaszcza. Na dnie łodzi umieszczona była ściółka składana z desek połączonych sznurem. Na burtach łodzi znajdowało się 16 okuwanych uchwytów służących do mocowania elementów promu lub kładki P-29. Do wyposażenia łodzi należały: 2 wiosła krótkie, 1 miech nożny z dwoma wężami gumowymi, pokrowiec do pakowania łodzi oraz torba reparacyjna. Do złożenia (w czasie 5-10 minut) i obsługi lodzi wystarczało dwóch ludzi. Każdy z wioślarzy (jeden w dziobie, jeden w sterze) wiosłował siedząc na burcie, z nogami wewnątrz łodzi i korpusem skierowanym do kierunku jazdy, ewentualnie jeden z żołnierzy wiosłował obydwoma wiosłami umieszczonymi w strzemiona z linki przewleczonej przez uchwyty na burtach łodzi. Na pojedynczej łodzi T-35 można było przewozić 3 ludzi z rynsztunkiem lub jeden c.k.m z jednym strzelcem z obsługi, którzy również powinni siedzieć w czasie jazdy na burtach łodzi, zaś sprzęt przewożono na dnie łodzi. Przy łodziach T-35 przeprawiano też po 2 konie umiejące pływać. Z dwóch i trzech łodzi oraz materiału etatowego kładki P. 29 składano tratewki o nośności odpowiednio 500 i 850 kg. Łódź obciążona poruszała się z prędkością około 60 m/s, zaś nieobciążona – 90 m/s. Łodzie T-35 przewożono w stanie zapakowanym (reperaturka oddzielnie w torbie) po 10 szt. w jednym wozie taborowym, po 2 szt. w jukach, a także 6 szt. w jednej biedce.


zdj. Łódź brezentowa T-35.



rys. Łódź brezentowa T-35.


Konstruktorem łodzi brezentowych był inż. T. Łącki, zaś produkcję podjęły m.in. Zakłady Kauczukowe "Piastów" S.A. w Piastowie oraz Wytwórnia Balonowa w Legionowie.

Łodzie brezentowe T-60


zdj. Złożona łódź brezentowa T-60.



zdj. Łódź w trakcie składania.



zdj. Elementy łodzi.



rys. Łódź brezentowa T-60.




Zapalarka elektryczna wz. 23

Do etatowego wyposażenia plutonu pionierów należała także zapalarka elektryczna wz. 23 (w komplecie z zestawem zapalników elektrycznych wz. 28 oraz przewodnikiem minerskim) stanowiąca źródło prądu stałego, służącego do zapalania zapalników elektrycznych. Zapalarka składa się z prądnicy prądu stałego, napędzającego ją silniczka sprężynowego i urządzenia do sprawdzania zapalarki, które umieszczone były wewnątrz aluminiowej obudowy zamykanej od góry pokrywą, na której umieszczona była skórzana rączka do przenoszenia zapalarki. Na ściance bocznej zamykanej wieczkiem umieszczone były trzy zaciski: dwa do przyłączania przewodów, do próbowania zapalarki oraz otwory na 2 klucze: jeden do uruchamiania zapalarki ( z napisem ZAPALAĆ), drugi do nakręcania sprężyny silniczka (z napisem NAKRĘCAĆ).. Zapalarka jest w możności wydać od około 0,4 do 1,3 ampera oraz wytworzyć napięcie – przy biegu luzem – nie mniejsze niż 65 V. Zapalarki używano w następujący sposób: w celu nakręcenia sprężyny wykonywano 12 półobrotów kluczem dużym, przyłączano przewody do zacisków zapalarki, wkładano klucz mały do otworu „ZAPALAĆ” i przekręcano o ź zgodnie ze wskazówkami zegara. W tym momencie następował wybuch. Zapalarkę przechowywano i używano włożoną do skórzanego futerału. Ciężar zapalarki wynosił około 6 kg.


zdj. Zapalarka elektryczna wz. 23



zdj. Elementy zapalarki po zdjęciu obudowy.



zdj. Wnętrza obudowy zapalarki.




Źródła:
- Instrukcja minerska, " Materiały wybuchowe", Warszawa 1929
- Umocnienia polowe i prace pionierskie, "Niszczenia", Warszawa 1935
- Opis techniczny i tymczasowe warunki odbioru modelowych łodzi brezentowych T-80, T-60 i T-35, "CAW Wytyczne do użycia łodzi brezentowych T-35 i T-60", Warszawa 1933
- Instrukcja użycia łodzi brezentowych (projekt komisji regulaminowej), Warszawa 1935

Zdjęcia: CAW. sygn.CAW album.
Rysunki:
- Instrukcja Użycia Łodzi Brezentowych , Warszawa 1935